Büyük beklenti mutsuzluk mu getirir?

Büyük
beklenti içinde olmak hayalperestlik midir? Beklentiniz bugünün şart ve
olanakları içinde sizler için gerçekçi ise ona ulaşma olasılığınız yüksektir.
Örneğin cebinizde para var ve canınız tropik bir adaya gitmek istiyorsa,
sağlığınız da yerinde ise bu adaya gitmek üzere gerekli çalışmalara
başlayabilirsiniz. Bugünün şartları içinde şayet gerçekçi değilse henüz zamanı
gelmemiş demektir. Yani paranız yoksa da tropik adaya
gidebilirsiniz ama bugün değil! Bunun için beklentinizi zamana yaymak ve bu
zaman dilimi içinde sizi o beklentiye götürecek gerekli adımları cesaretle
atmak en mantıklısı. Para biriktirin, adayı araştırın, gelirinizi nasıl
arttıracağınızın yolunu bulun, aynı adaya gelmek isteyecek arkadaşlar edinin,
belki de o adadan başka beklentilerinizi ve bu beklentilere giden yolları
oluşturun. Kendinize ara ara dışardan bakmayı da ihmal etmeyin. Bakın o zaman
nasıl da mutlu bir şekilde amaca giden bir yolculukta yol aldığınızı
göreceksiniz. Bu yolculukta acı tecrübelerle karşılaşırsanız, bilin ki bunlar
sizin bir sonraki yolculuğunuzda hayatınızı kolaylaştıracak öğrenme fırsatlarıdır.
İnsan
hayatının bir nehre benzediğini birçok insan gibi ben de düşünüyorum. Her nehir özel bir akışa sahiptir değil mi? Tıpkı her insanın kendine özel bir hayat akışı
olduğu gibi.
Zamanın
herhangi bir diliminde, adı hiç duyulmamış bir coğrafyada ve bu coğrafyanın da
adı hiç duyulmamış bir ülkesinde, bugüne kadar doğan hiçbir çocuğa benzemeyen
bir çocuk dünyaya gelmiş. Bu çocuğun ülkesinde çocuklar daha doğar doğmaz
adları bir okyanus ya da nehir ile anılırmış. O gün doğan bu garip çocuğa da
coğrafyanın en tuhaf nehrinin adı verilmiş: Renk Cümbüşü. Zira bu nehir diğer
nehirlerden farklı olarak suyu farklı yerlerde farklı renklere bürünürmüş;
ışığın ve doğanın dansı, illüzyonu ile.
Renk
Cümbüşü’nün yaşamı da tıpkı bu nehir gibiymiş. Beklentileri gerçekliğin çok
ötesinde olduğu için genellikle çevresinde hayalci olarak anılırmış. O ise tüm
bunlara gülümseyerek bakar, cevap bile vermezmiş. Cevap vermez vermesine ama
diğer taraftan da insanları izlemekten de geri kalmazmış. Çevresindeki
insanlara baktığında; birbirine davranış
olarak benzeyen, yaşadıkları ve ürettikleriyle var olan mevcut kapasitelerinin
çok azını kullanan insanlar
fark etmiş. Bunun nedeni kabilenin büyüklerine
sormanın zamanının geldiğini hissetmiş. Kabilenin en yaşlı ve en bilgesi olan
Derin Sessizlik; bu soruya  “Mutsuz olmak yerine beklentileri az tutmak
kabile inancı açısından da makbul olandır”
cevabını vermiş.
O
sırada Renk Cümbüşü çocukluk günlerine gitmiş. Anne ve babasının kabilenin ileri
gelenleri ile beraber doğa koşullarının değişimi karşısında nasıl yeni yaşam
alanı aradıklarını anlatan hikayeleri kulağında duymuş. O sene doğanın isyanına
daha fazla dayanmak istemeyen kabile, kendilerine hem daha güvende hissedecekleri
hem de daha fazla kaliteli yiyecekler bulacakları inancı ile göç yollarına
düşmüşler. Aslında
ailesinin anlattığından bulunduğu koşullar ne kadar zor olsa da alışmaya da
başlamış olduklarını hatta oluşan koşullara karşı gelişerek birçok
yeteneklerini arttırmış olduklarını da biliyormuş. Zira artık daha iyi
avlanıyorlar ve böylece o güne kadar elde etmedikleri farklı lezzetleri
tadıyorlarmış. Bunun sonucunda kabilede çok iyi avcılar yetişmiş. Diğer
taraftan güneşin yakıcılığını arttırması onları daha korunaklı ve aynı zamanda
havalandırmalı yerler yapmaya yönlendirmiş ve kabilede yetkin ağaç işçilerinin
doğuşuna neden olmuş. Diğer taraftan bir grup hayvanların da evcilleştirilmesi
başarılmış.  Tüm bunları hatırlayan Renk
Cümbüşü o sırada bir tek şeyi hatırlayamadığını fark etmiş. Madem gelişim ve değişim ile doğaya adapte
olmuşlardı o zaman neden ortamlarını terk etmişlerdi
İçini kaplayan merak
duygusu ile Derin Sessizlik’e karşı gülümsedi. Bu sırada bilge, “O zaman kabile olarak çapımız farklı idi.
Zihnimizde elde edemeyeceğimizin korkusundan ziyade, elde edeceğimizin
heyecanını ve bunu elde ederken fark edeceğimiz farkındalıkların hayatımıza
katacağı acı ya da tatlı anıları düşünürdük”
dedi. Renk Cümbüşü: “Acı anı,
çok iyi gelmedi kulağıma, içimde, göğüs kafesimde bir ateş yaktı. Boğazımda da
bir gıcıklanma ve acı bir tat getirdi” diye cevapladı. Derin Sessizlik; “Acılar aslında hayatın bize verdiği tatlı
ve keyifli anların farklı bir versiyonudur ve içinde öğrenme barındırır. Yani
bir acı bir sonraki tecrübenin tadını da damağımıza sunmakta, kulağımıza
fısıldamaktadır”.

O sırada Renk Cümbüşü bir anda : “Bilmiyorum, herhalde çok tuhaf bir bebek
olduğum için, hatta hala tuhaf bir insan olduğum için” derken, Bilge’nin onun
zihni ile iletişim kurduğunu ve ona “neden
sana Renk Cümbüşü adının konulduğunu biliyor musun?”
sorusunu sorduğunu
fark etti. Annen ve baban yıllarca gerek ailelerinden aldıkları bilgileri
gerekse kabileyi gözlemleyerek, “birbirine
davranış olarak benzeyen, yaşadıkları ve ürettikleriyle var olan mevcut
kapasitelerinin çok azını kullanan insanlar
”dan oluştuğunun farkında idi.
Sen doğduğunda senin bu potansiyelini fark edip bunu kullanacağına inanarak
sana coğrafyanın en renkli nehrinin adı vermişler” dedi.

Derin Sessizlik, “Şayet ben buna
inanmadığımı söylersem, daha büyük bir potansiyelin keşfini nasıl elde
edebilirler ki”
diye cevap verirken, Renk Cümbüşü’nün ilk defa bilgenin
beynine telepatik olarak “Sen de
insanların potansiyellerinin farkında olmadığını düşünüyor musun?”
sorusunu
sorduğunu fark etmiş. O ana kadar hayatında ilk defa böyle bir tecrübe yaşayan
Renk Cümbüş’ü içinde pırpır eden kelebeğe dokunmuş.
O
an kabilenin en saygıdeğer gözlemcisi, ülkenin en büyük nehrinin renginin o
güne kadar hiç görmedikleri bir renge dönüştüğünü Bilge’ye iletmiş. Renk
Cümbüşü, o sırada kabiledeki Bilge’ye baktığında Bilge’nin bedeninin şeffaf
renkte olduğunu fark etmiş. Çok şaşırmış bu duruma ama Bilge “Şayet ben buna inanmadığımı söylersem, daha büyük bir
potansiyelin keşfini nasıl elde edebilirler ki? ”
diye tekrar etmiş. Renk
Cümbüşü kendisinde ortaya çıkan ikinci bir yetinin farkına varmış. Daha önce
hiç bilmediği bir yeti. Derin Sessizlik, “Kimseye şu an bundan bahsetme yoksa sana
kimse inanmayacaktır” demiş. “Zamana bırak farkındalıklarını paylaşmayı”

diye de eklemiş.
Bilge’nin
yanından ayrılan Renk Cümbüşü kendini kabilenin ortasına atmış. Orada
insanların bedenlerinin mavi, sarı, kırmızı, turuncu, turkuaz, mor, bej gibi
renklere sahip olduğunu ve kimsenin bunun farkına varmadığını anlamış, Derin
Sessizlik’ten ve kendisinden başka.
O
sırada kulağında bir ses fısıldanmış: “birbirine
davranış olarak benzeyen, yaşadıkları ve ürettikleriyle var olan mevcut
kapasitelerinin çok azını kullanan insanlar”
O
gün kendi kendine şunu söylemiş: “Ben gördüğümün ve hissettiğimin çok
ötesindeyim. Bunun keşfi için kendime odaklanacağım. Kendi odağım ile diğer
insanların da kendilerine odaklanmalarına yardımcı olacağım. Böylece insanların
potansiyelini keşfettireceğim. Böylece önce kendimin daha sonra da kabilemin
çapını genişleterek kabileyi renk cümbüşüne boğacağım”.
Mutsuz
olma korkusu sizi gelişimden alı koyar. Büyük hayaller kurmazsanız geleceğiniz de
olmaz. Gelecek hayallerinizi kurun ve bu hayallerinizi size inanlar ile paylaşın.
Paylaşın ki, bu hayalleriniz ağzınızdan çıkıp beyninize defalarca girsin ve her
bir tekrarda hayalleriniz daha da büyüsün, daha da zenginleşsin, daha da kapsayıcı
olsun. Daha çok insana dokunsun.
Mutsuzluk, sadece bir tecrübenin o anki
duygusundan ibarettir. Her yeni tecrübe umuttur! Umudu yeşertmek için harekete
geçme ve tecrübe edinme zamanı.

Hayatınızın
sonuna geldiğinizde bugüne dönme şansı verilseydi, çapınızı daha farklı bir
boyuta getirmek sizin için ne kadar değerli olurdu?
Kemal Başaranoğlu
Profesyonel Koç

Sevgiden Doğan %100 Mutluluk!

Doğduğu andan 7 yaşına kadar
çocuk, çevresinden aldığı verileri işleyip kodlayarak geleceğine yön
vermektedir. Algı boyutları açısından (nörolojik düzeyde insan) insanlarda
görebildiğimiz tek şey bir ortamda sergiledikleri davranışlarken, bunun
arkasında, en derinlerde neden bu tür davranışları sergilediğini bilemiyoruz.
En fazla tahminde bulunabiliyoruz. Buzdağının altında, insanları bu davranışlara
iten farklı kimliklerindeki değer ve inanç sistemleri ile maneviyatını
bulabiliriz.
İnsanın özü mutlu olmaktır. Ve
normalde de insanlar genelde ömürlerinin %95’ini mutlu olarak geçirirler.
Şaşırtıcı bir istatistik değil mi? Peki nasıl oluyor da büyük bir çoğunluk
mutsuz! Bunun cevabı da soru kadar basit. %5’lik bölümü sürekli göz önünde
tutuyoruz da ondan. Tıpkı bir kişi günde bir tek bir sigara içse bile sürekli
sigara kokusunu bedeninde taşıması gibi bir şey. İşin belki de daha acı tarafı,
tek bir sigaranın dumanının bile etrafını rahatsız etmesi ve zehirlemesi.
Kaç kişi güne başlarken ayna
karşısında kendisine şöyle içten, sevgi dolu bakıyor! Yani bir başkası için
güzel görünmekten ziyade, kendisine sevgi ile bakıp; “Evet ya ben gerçekten
Allah’ın sevgili kuluyum. Diğer insanlara benzemiyorum. Ben şu evrende tek ve
eşsizim diyor!” Kendi kendine sabah bu şekilde ayna karşısında bakmanın
ücretsiz ve garantili bir motivasyon aracı olduğunun biliyor muydunuz? Bunu
uygulamak için kendinize zaman ayırmaya değmez mi? Onbeş dakika daha az
uyursanız ne olur ki?

Peki güne aracınızda ya da toplu
taşımada devam ederken kendi kendinize sesli ya da zihninizden konuştuğunuz
oluyor mu? Bir önceki gün ya da bir önceki hafta ile kıyasladığınızda
kendinizde olumlu olarak gördüğünüz neler var? Erken kalkmak, bir kitap okumak,
herhangi bir kişiden teşekkür almak, birine yardım etmek ve bunun arkasından
minnet duygusunu gözlerde hissetmek,… İşte bunun gibi basit bir olayı yaşamanın
ne kadar değerli olduğunu hiç düşünmüş müydünüz? %95’e doğru gelebileceğinize
biraz daha inanmaya başladınız mı?
Bu noktada aklıma bir hikaye
geldi. Günün birinde, hiç kimsenin bilmediği bir şehirde yaşayan bir kadın
varmış. Her sabah kalktığında o günün yapılması gereken işlerini sırasıyla
yapar ve monotonluğun hayatına verdiği tatminsizliği iliklerine kadar
hissedermiş. Sadece o değil ailesine de bunu yansıtırmış. Gerek eşi gerekse
çocukları bu tavırlarından ötürü mutsuzmuş. O da biliyormuş davranışlarını ama
bir türlü kendisine de mani olamıyormuş. Nasıl olsun ki? Hayat bu! Dünya zaten
acımasız bir yer. O da koşuşturmacanın içinde günlerini tüketiyormuş.
Bir gün işe giderken her zamanki
simitçiden simidini almış. Bindiği vapurda simidini yerken etrafını saran martılara bakmış. Martının simidini istediğini fark etmiş. Zaten
bu martılarda hep simit düşmanıymış. Ne zaman bir vapur kalksa, o vapurun
kenarında bekler, başkalarının rızıklarına göz dikermiş. Kadın bir an bugüne
kadar hiçbir zaman bir martı ile simidini paylaşmadığını fark etmiş. Ve içinde
o güne kadar hissetmediği garip bir duygu ile karşı karşıya kalmış. Elini
simide atmış bir parça koparmış, koparmış koparmasına da simidin sarıldığı
kağıt üzerinde el yazısı ile bir not görmüş. “Ben seni seviyorum ama sen
kendini ne kadar seviyorsun?”
. İçinde yaşadığı ve anlamlandıramadığı garip
duyguyu bağırsaklarında bir ağrı şeklinde hissetmiş. Sanki bağırsakları boğum
boğum olmuş da nefes aldırtmıyormuş ona. Eline aldığı simit parçasını, martıya
doğru fırlatmış. Martı keskin bir hareket ile tek hamlede kapmış kendisine
doğru gelen parçayı…
Bu arada kadın bir an için bir
önceki gününü düşünmüş. Her bir karesini gözünün önünden geçirirken, martının
çığlığı ile o ana geri dönmüş. İkinci parçayı da martıya atarken, kendisi bir
önceki güne gitmiş. Yine benzer kareleri görmüş. Bir hafta öncesi, bir ay
öncesi, bir yıl öncesi… Ana hatları aynı olan bir dekorda yaşanan bir tiyatroyu
izler gibi bulmuş kendini. Tekrar gözü kağıda takılmış. “Ben seni seviyorum ama
sen kendini ne kadar seviyorsun?”
Çocukluktan beri Kur’an-ı Kerim’i
öz Türkçeden okuyan biri olarak, o ilk sure olan Alak Suresi geçmiş aklından:
“Yaratan Rabbinin adıyla oku! İnsanı, sevgi ve ilgiden yarattı”. (*)
İnsan sevgi ve ilgiden
yaratılmışken, nasıl oluyor da kendisini bu kadar sevgiden uzak olduğunu
anlamamış.
İşin kötüsü ne kendisini ne gerçek anlamda ailesini ne de çevresini
sevmiyormuş.
Martının çığlığı ile yeni bir
parça simidi martıya göndermesi bir olmuş. O sırada geçmişe doğru bir yolculuğa
çıkmış, o çocukluk yıllarına. O yıllarda ailesinden, akrabalarından, içinde
bulunduğu çevreden ve toplumdan duyduğu bir takım sesleri sanki o an söyleniyor
gibi kulaklarında duymaya başlamış. Bu duyduklarına bedeni o kadar güçlü bir
şekilde tepki vermiş ki, gözlerinin önünde yapmak isteyip de yapamadıkları
belirmiş. Vapurun siren sesi ile irkilmiş, o kadar derin düşünceler arasında
gidip geliyormuş ki, vapurun yanaşmak üzere olduğunu anlayamamış. Halbuki ne
kadar da kısa sürmüştü yolculuğu. İnerken geçmişte her şeyi koşullandırmalar
ile öğretildiğini fark etmişti. Ve bir şeyleri yapmadığında ya kötü şeyler
olacağı ya da mahrum edileceği söylenmiş, söylenmekle kalmamış uygulanmıştı. Özgürlüğünün elinden alındığını o ana kadar fark etmemişti. Ama bugün baktığında bu söylediklerinin büyük kısmının saçma inançlar halinde
içinde bir köşede hala varlığını sürdürmekte olduğunu görmekte idi
.
–       Tabağındaki
pilavları bitirmezse kalan pirinç kadar çocuğun olacaktır
–       Büyümeden
kahve içmeye başlarsan çocukların zenci olur
–       Çocuk
yiyen devler, canavarlar…
–       ….
–       Anne-Babanın
sözünü dinlemezsen seni sevmezler… vs.

Sevginin koşullu olduğunu ve arkasında bir takım davranışların olması gerektiğini fark etti. O an kendine şunu
sordu? “Benim kendimi sevmem için ne
gerekiyor?”
Sordu sormasına bunu ama o an bir cevap bulamadan günü
tamamladı.

Ertesi sabah olduğunda tekrar rutinine başladı. Tekrar simidini aldı ve
vapuruna bindi. Yine aynı martı yanında bitti. O an dünkü not aklına geldi.  “Ben seni seviyorum ama sen kendini ne kadar
seviyorsun?”
Bugün onun için yeni mesaj olup
olmadığına dair merakla simidin kağıdını araladı ve yeni bir soru ile
karşılaştı. “Varsayalım ki bir ayna ile
karşı karşıyasın, iyi yaptığın şeyleri söylemek istersen neleri söylerdin?”

sorusunu gördü. Martının o günkü payını fırlatırken sorunun cevaplarının da
zihninde belirdiğini fark etti. “İyi yemek yapıyordu, işinde de iyi idi
aslında. Ailesine karşı da oldukça ilgiliydi mutsuz tavırlarını saymazsa …”
Bunları düşünürken, yüz kaslarının gevşediğini, yüzünde bir tebessümün
oluştuğunu fark etti. O sırada gözü karşısında oturan adamın gazetesine ilişti.
Gazetenin ona dönük yüzünde kocaman bir kalp vardı, bir de yazılar. Dalgınlığı
bir anda yandan gelen ses ile kesilmiş. “Martılar ne kadar özgür ve sevimli
hayvanlar değil mi? Ben her gün evde artan ekmekleri getirip, martıları
beslerim. Bunu yaparken, içimi doyumsuz bir tatmin ve sevinç kaplar. Bir
canlıya dokunup, onu beslemiş oluyorum. Onların şükranlarını da çığlıkları ile
alıyorum ve günümü mutlu geçiriyorum” demiş ve çıkışa yönelmiş.
O gün işine tatlı bir tebessüm
ile gitmiş. İçindeki huzur ve tatmini tüm gününe yansıtmış. Öyle ki,  akşam evde de farklı bir ailesi olduğunu
görmüş. O güne kadar hiç görmediği kadar yardımsever, dinleyen, paylaşan ve bir
arada olan.. Akşam olup uyuduğunda geçirdiği birkaç gün gözünün önünde
canlanmış ve kendisinde bazı değişikliklerin olduğunu anlamış. Bu değişikliklerin diğerlerini  de değiştirdiğini fark etmiş. 
O gün normal uyanma saatine
göre bir saat erken kalkmış. Normalde uykuya devam eden o, kalkmış ve banyoya
gitmiş. Yüzünü yıkadıktan sonra bir süre kendisine aynada bakmış. Bir yabancıya
bakar gibiymiş ilk bakışta. Garipsemiş. En son ne zaman bu şekilde baktığını
hatırlamaya çalışmış, 5-6 yaşlarında evcilik oynayan kendisini görmüş. Görmesi
ile yüzünde garip şekiller yapması bir olmuş. Ve bir kahkaha patlatmış. Kahkaha
sanki gözünün içindeki sönüklüğü alıp götürmüş, çakmak çakmak bir göz ve canlı
bir yüz ortaya çıkmış. O an ne güzel, iç ısıtan bir yüzüm var demiş. “Seviyorum
Seni Güzel Kadın” diye eklemiş…
O gün heyecan ile tekrar simidini
almış. Ama bu sefer 2 tane olarak. Vapura kadar kağıda bakmamak için kendini
zor tutmuş. Vapura geldiğinde önce martısının simidini parçalamış ve içinden şu
not çıkmış. “Kalbindeki sevgiyi
paylaşmanın hayatını ne kadar zenginleştirebileceğini hayal etmek ister
miydin?”
Sorunun üzerinde yarattığı tatlı heyecan ile kendi kağıdını açmış:
Sevgiden, acılıklar tatlılaşır. Sevgiden, bakışlar altın kesilir.
Sevgiden, tortulu ve bulanık sular arı, duru hale gelir.
Sevgiden dertler şifa bulur. Sevgiden, ölü dirilir.
Sevgiden, padişahlar kul olur.  Bu sevgi
de bilgi sonucudur.
Saçma sapan şeylere kapılan kişi, nasıl olur da böyle bir tahta
oturabilir? Eksik bilgi nasıl olurda aşkı doğurur?
Eksik bilgi de bir aşk doğurur ama o aşk cansız bir şeydir” Mevlana
O gün o vapurdan inerken kendini
farklı bir bilinç seviyesinde gibi hissetmiş.  O bilincin verdiği canlılığı tüm hücrelerinde
hissederken, bunun onun hayatına katacağı zenginliğe bırakmış kendini.
Yarın sabah erken kalkıp 15
dakika kendinize aynadan bakmaya ve kendinizle tekrar tanışmaya ne dersiniz?
Kemal BaşaranoğluProfesyonel Koç

(*) Surelerin iniş sırasına göre
Kur’an-ı Kerim Meali (Türkçe Çeviri – Prof. Yaşar Nuri Öztürk). Meale sadık
kalınmak üzere, birden fazla olan kelimeler mealde parantezler ile ayrılmış.
Müzzemmil Suresi’nde ise “Kuran’ı ağır ağır, düşüne düşüne oku!” denmiştir. Bu
anlamda surenin çevirisi olan “İnsanı, embriyodan/ilişip yapışan bir
sudan/sevgi ve ilgiden/husumetten yarattı” kelimelerinden sevgi ve ilgi
alınarak tamamlanmıştır.

Mutluluğun formülü var mı?

Hiç düşündünüz mü ay çiçeği neden güneşe yönelir? Işık onun
için yaşamsal bir değerdir. 



Peki bir insan için yaşamsal olan nedir sizce?
Cevabını öğrenmek üzere iki profesyonel koç Nazlı Kılan Ermut ve Feyza
Köseoğlu
’nun “Mutluluk” üzerine tuttukları merceği görmek ve dinlemek için
5 Kasım Cumartesi günü Kolej-IN’deki Incek salonunda yerimi aldım.

Mutluluğun formülü var
mı?



Zamanı fayda ve zarar açısından incelediğimizde 4 farklı
durum ile karşılaşırsınız.

  • Kimi zaman tam bir yarışçı kesilirsiniz, gelecekteki
    faydanız için bugünü feda ederek koşuşturursunuz. Beyaz yakalılar, öğrenciler,
    … listeyi rahatlıkla uzatabiliriz.
  • Kimi zaman hiçbir zaman başaramadığınızı düşünür ve
    çaresizlik içinde kurban rolünü üstlenirsiniz.
  • Kimi zamansa bugünün tadını çıkartmak için o tatlıyı
    yerve hazzı deneyimlersiniz, sonrasında ise artan kilolarınız size gelecekteki sağlık problemi
    olarak geri döner.
  • Ne zaman ki bir çiçeği kokladığınızda zihninizden o yüce
    varlığı hissedersiniz, o zaman bugünü geleceğe mutlu olarak taşırsınız.

             


    
Asla piyano çalamayacak mısınız? Yoksa henüz piyano çalmadınız mı?

Bunun için yapmanız gereken şey temelde sözcük
dağarcığınızda bulunan katı ve kesinlik belirten kelimeler yerine (ASLA,
KESİNLİKLE, …vs) daha esnek kelimeleri hayatınıza geçirmeniz (HENÜZ). Dikkat edin, kesinlik belirten ifadelerinizin arkasında
gizlenmiş bir inanç hayatınızın büyük bir bölümünü sizden satın almış olmasın?

İnsan özgür
olmayacağını düşünen bir fil midir?


Arşimet’in Bana bir
dayanak noktası ve uzunca bir sopa verin Dünya’yı yerinden oynatayım”
sözü zihninizin bir
yerinde olsun. İsteyin, imgeleyin harekete geçin ve kararlılıkla sürecinizi
devam ettirin. Sonuçların tadını çıkartın.  Nazlı Hanım ile
Feyza Hanım’dan başlamak için birkaç öneri?





  • Her gün alışkanlığınız olsun, kendinize o gün
    neyi olumlu bir şekilde gerçekleştirdiniz diye günlük tutun.
  • İnsanlara yardım edin.
  • Size yardım edildiğinde, içten bir teşekkür
    edin.
  • Harcamalarınız mantık çerçevesinde yapın!
    Hayatınızı peşinen satmayın!
  • Dost sohbetlerini arttırın
  • Stresinizi daha iyi yönetecek faaliyetlerde
    bulunun
  • Doğaya çıkın, ağaçlara sarılın, evinizde bitki
    yetiştirin
  • Kendi içinizdeki gücün farkına varıp ona sarılın
  • ……
Sonuç olarak, ışığın ayçiçeğinin
yaşamsalığına karşılık insanın yaşamsallığı olumluluktan geçer.
Bu seminerin tekrarı olursa, kaçırmayın derim.
Kemal Başaranoğlu
Profesyonel Koç
Turuncu Yeşil Koçluk

Bakış Açısındaki Gerçeklikten İnsanın Özüne Geri Dönüş

Düşünüyorum da, dünyadaki anlaşmazlıkların temelinde yatan en
önemli faktörler bireylerin taşıdığı inançlar ve hayata
bakış açılarındaki farklılıklardır.
Gerçeklik tek midir? Ya da diğer bir ifade ile tek bir
hakikat mi vardır? Kiminiz buna “Evet!” diye yanıt verirken, kiminiz “Olmaz
öyle şey!” diyebilirsiniz. Evet, nesnel olarak tek bir gerçeklik vardır ama diğer
taraftan bizlerin bakış açısı tarafından oluşturulmuş, insan zihninden çıkan öznel
(yorumlanmış) gerçeklikler de vardır. Sonuç olarak, kişiden kişiye değişen
yorum farklılıkları olasılığı olduğuna göre, anlaşabilmek ne kadar mümkün!
Bir örnek vermek istiyorum. Eskiden çocuklara baktığımda, ne
çirkin çocuk ya da ne güzel bir çocuk derdim. 
Kendimce oluşturduğum bir takım ölçütler, çocuğa bu şekilde sıfatlar
vermeme yol açıyordu. Güzelliği görünüşe, ten rengine, fiziksel bütünlüğe ve
aklınıza gelecek diğer birçok yorumsal ya da geçmiş öğretilerden aldığım ve/veya
kendi oluşturduğum sanal gerçekliğe bağlıyordum. Bir gün eşim ‘hiçbir
çocuk çirkin değildir’
dediğinde, ben bu sözü satın aldım. Burada bir
parantez açmak istiyorum.  Mesajları
nasıl satın alırız? Öncelikle işimize gelen mesajları satın alırız.
Bunun haricinde mesaj, ya saygı/sevgi duyduklarımız ya da önemli seviyelerde
birinden geliyorsa, biz onları sorgusuz bir şekilde hayatımızın yeni gerçekliği
haline getiririz. Çocukların güzelliği ile ilgili yeni gerçekliğim saygı ve
sevgi duyduğum eşimin bir cümlesi sayesinde oldu. Sonuçta o bakımsız –
sümüklü, canım ülkemin ten rengine sahip çocukları, belki de alışkın olmadığım
ten rengine ve ölçütlerime karşı ilk kez galip geldi. Bu galibiyet aslında
benim kendi zihinsel gerçekliğimde yeni bir farkındalık yarattı. Yıllar içinde her geçen gün yaşadığım farkındalıklar hayatımda yeni seçimlere ve yeni sanal gerçeklere doğru beni götürüyor.

 ‘Farkındalık milyonlarca olasılığa kapı açar ve kendi
hayatımızın sanatçısı olduğunu bildiğimiz sürece tüm bu olasılıkların arasından
seçim yapabiliriz’ Don Miguel Ruitz

Sosyal medya ya da internet dünyasında sanırım yukarıdaki resmi
görmüşsünüzdür. Aslında bu resim zihnin bizde oluşturduğu gerçekliğin
en iyi ifadesi. Sol taraftaki mahkûm gözleri görmesine rağmen, zihinsel olarak kendini
içinde bulunduğu fiziksel gerçekliğe hapsetmişken, sağ taraftaki gözleri
görmeyen mahkûm, aynı fiziksel gerçeklikte zihinsel özgürlüğe bırakmıştır
kendini.
Hangisi sizce daha kör? Sizce hangisi yerinde olmak daha
tatmin edici bir yaşam gerçekliğini sizlere sunabilir?
Biraz zihinlerinizi karıştırayım mı? Hepimiz hayatımızda aynı
yolculukları yapıyoruz! Ama kimimiz yolculuklarını keyifli ve tatmin yaşarken, diğerlerimiz
hüznün ve belirsizliğin bir yansıması olarak vaktimizi tüketiyoruz.
Kutsal kitaplarda ‘Tanrı insanı yarattı’ der. Bakınca özünde
hepimiz insanız ama nedense zaman içinde oluşturulan inançlar ve bu inançlarla
oluşturduğumuz bakış açısı bize özümüzü yani insan olduğumuzu unutturur.  Dünya üzerinde bir çok farkı ülke, dil, din,
ırk,…vs var. Bir an için varsayalım ki bunların hepsinde bir tekliğe gidilsin.
Yani ülkeler kalksın tek bir ülke olsun. Diller kalksın, tek bir dil
olsun. Keza dinler de tek olsun, tıpkı ırkın da tek olacağı gibi. Tam bu
noktada durumu gözden geçirdiğinizde ne görürsünüz orada, düşünür müsünüz?

İNSANI!

Geçmişten günümüze gerek dinsel gerekse öğrenilmiş birçok
inanç ve inanış insanlardan insanlara, o günün koşulları (insan bencilliği ve menfaatçiliğiyle)
ve farklı bakış açıları ile sanal algılarla taşındı. Öz unutuldu. Öz unutulunca
çatışmalar çıktı. Çatışmanın ilki insanın içinde başladı ve bu çatışma,
huzursuzluk ve mutsuzluk olarak dünyaya yayıldı.
Mutlu olmak için öze
dönmeye ve bu özün içinden gerçekliği bulup o gerçeklik üzerinden yeniden insan
olmaya ne dersiniz? Baharın ilk günlerini yaşadığımız bugünlerde minik bir
adım atmaya kalkarsanız, hangi adımı atarak insanlığ(ınız)a hizmet edersiniz?
Kemal Başaranoğlu
kemal.basaranoglu@kemalbasaranoglu.com

Mağdur musunuz? Sorumlu musunuz? her şey avucunuzun içinde…

Bugün, büyük üstad diyeceğim
(sanatçı, bestekar, şarkıcı, ..vs) Barış Manço’nun bir parçasına kulak vermek
isterim. Bilirsiniz belki; “Cacık”
Sözüm meclisten dışarı
dostlar
Bugünlerde kendimi hıyar
gibi hissediyorum
Hani dilim dilim
doğrasalar beni
Marmara Ege Karadeniz ve
hatta Akdeniz cacık olur diyorum
Derdim öylesine büyük ki
dostlar
Kırka yarıp yine kırka
bölseler
Ve kırk bostana gübre
diye serpseler
Kırkbin tane ot biter de
kırkbin derde deva olur diyorum
Ne oldu bana böyle durup
dururken
Oğlan aldı başını gitti
kız zaten lafımı dinlemezdi
Düğmem kopuk paçam sökük
oramda buramda çengelli iğneler
Bir de çengelli iğne
nazar bozar derler
Hanımın çorabı kaçık
başında bigudiler
Karabaş bile, karabaş
bile suratıma bakıp bakıp havlıyor
Öğünmek gibi olmasın ama
dostlar
Kendimi hıyar gibi
hissediyorum
…………
Hayatta “mağdur” olduğunuzu ve sürüklenip gittiğinizi mi
düşünüyorsunuz?

Yaşam denen şey, üzüntü,
mutsuzluk, huzursuzluk ve bunların arasına az da olsa serpiştirilmiş sevinç ve
keyiften mi oluşmaktadır?
Son zamanlarda yaptıklarınızı,
düşündüklerinizi ve davranışlarınızı gözden geçirmenizi isteyebilir miyim?
Yaptıklarınıza bir film izler gibi baktığınızda neler görüyorsunuz o karelerde?
Filmin bir müziği olsa nasıl bir müzik olurdu? Müzik ve gördüklerinizin
üzerinizde bıraktığı hissi nasıl tanımlarsınız?
…………
Mağdur insanlar vardır dünyada.
Bir kere mağdurdur onlar ve hep mağdur kalacaktır. Onlar için her şey tamamen
bellidir, önceden çizilmiştir.
Hatta her şey kadere bağlıdır.
Sabah
kalktıklarında günün kendilerine ne tür sıkıntılar getireceğinin derdine düşerler.
Aile içinde sürekli negatif senaryocudurlar. Sürekli kötü olaylardan bahseder
ve bir taraftan da başlarına gelmemesi için dua ederler. Arkadaş çevrelerinde
de pek olumlu şeyler konuşulmaz, kimin başına ne kötü şeyler geldiği konuşulur.
Bu kişiler taşın bir kenarından çıkan çiçeği göremezler, görseler de çiçeğin
yalnızlığına üzülürler.
Bir de hayatın sorumluluğunu
üzerine alanlar vardır. Bunlar ortaya çıkan her türlü olumlu ya da olumsuz
durumu kendilerinin yarattıklarına inanırlar. Düsturları, hayatlarını kendi
seçimlerinin oluşturduğudur.
Sabah kalktıklarında, o gün kendilerini hangi fırsatların
beklediğini sorgularlar. Aile içinde Pollyanna ya da Heidi olarak adlandırılır.
Arkadaşları tıpkı kendileri gibidir. Delidolu, hayat ve ümit dolu. Bu kişiler
taşın bir kenarından çıkan bir çiçek ile mutlu olur, o çiçeğin o koşullarda
çıkabilmesinin, onlar için bir mesaj olduğunu düşünür, bunu kendi hayatlarında
nasıl kullanabileceklerini araştırırlar.
Peki siz kendinizi nerede görüyorsunuz?

Son söz olarak, İran’lı şair Hafız der ki;
Suçlama
Sürdürür o hüzünlü oyunu
Çalıp durur tüm
servetini senden,
Mali beceriden yoksun
Bir budalaya verir
hepsini.
Sevgili İnsan,
Akıllan.

“Çevrenizdeki
negatif insanlara maruz kalmak,
radyasyona
maruz kalmak kadar kötüdür” Anonim
Kemal Basaranoglu

Mutlu olmanın 10 adımı…

Müjde! Mutluluğun reçetesi bulundu. Çok
basit 10 adımı hayata geçirebilirseniz, artık mutlusunuz. Bu hafta sizinle bu
reçeteyi paylaşmak istiyorum.
 
 
 
 
Yanıtlar değildir yaşamı değiştiren, yaşamı değiştiren
sorulardır. Dost Can Deniz
 
 
 
Bu 10 adım  ile ilgili olarak sizlerden aşağıdaki
sorulara cevap vermenizi rica etsem.. Ne dersiniz?

 

1.     
Bu 10 adım içinde kaç
tanesi ile hem fikirsiniz?
2.   
Bu 10 adım içinde kaç
tanesi ile hem fikir olsanız bile gerçekleştiremezsiniz?
3.   
Bu 10  fikri gerçekleştirmeniz için ne gerekir?
4.   
Bu 10 adımın herhangi birini
gerçekleştirseniz, hayatınızda ne(ler) olur? Ne hissedersiniz?
5.    
Bu 10 adımın 10’unu birden
gerçekleştirseniz, hayatınızda neler olur? Ne hissedersiniz?
6.   
Bu 10 adıma sizce eklenmesi
gereken 11, 12 ve hatta 13. adımlar nelerdir?
7.    
Tüm bu kalemler (sizin
ekledikleriniz dahil), gerçekleştirirseniz, başka insanlara, doğaya,  ülkenize, evrene nasıl katkıda
bulunabilirsiniz
?
 
Her birey kendi içinde özeldir. Her
bireyin içinden geldiği ailesinden başlamak üzere, yaşadığı süre içindeki tüm
çevresi kişiyi özel kılar. Bu nedenle her bireyin mutluluğu  farklı yerlerde bulunur. Bugün kendi mutluluk
reçetenizi oluşturmak size ne tür fırsatların kapısını açabilir? Bunları
düşündüğünüzde bu reçetenizi oluşturmak ister misiniz? Bu reçetenin başta insanlar
olmak üzere evrene kadar olacak boyutta yaratabileceğiniz katkının ne
olabileceğini hiç hayal ettiniz mi?
İyi Bayramlar

Kemal Basaranoglu

Motivasyon Sağlamanın En Kolay Yolu

Bu haftaki yazımı değerler
üzerine ayırmak istedim. Zira yaklaşık 1 aydır, özel sebeplerden ötürü günce
yazmaya ara vermiştim. Şu sıra tekrar başlamanın tam vakti olduğu düşündüm. Bu
haftaki konuyu düşünürken, “neden kaldığım yerden başlamak istediğimi, bu
konuda beni neyin motive ettiğini”
sorgulamak istedim. Aşağıda az sonra okuyacağınız, kendimle yapacağım
konuşmaya hoş geldiniz.

Günümüzde bir takım
inançları ya kendimize yakıştırarak ya da dışarıdan satın alarak yaşıyoruz. Oysa,
inançlar yerine değerlerimize bağlı olarak yaşarsak, hayatı kendimiz için cennete çevirebiliriz
Değer nedir?
1.    Bizlerin
tek kelime ile ifade ettiği, o andaki duygularımızdır.
Ör: mutluluk, huzur, eğlence, sağlık, sevgi, sanat, …vb gibi.
2.    Bu nedenle zamandan zamana, kişiden kişiye,
toplumdan topluma değişir. Düşünün bir kere, onlu yaşlardaki sevgiyi tanımlamanız ile yirmili yaşlardaki
tanımlamanızı. Ya da otuz-kırklı yaşlarda sevgiye nasıl anlam
yüklediğinizi. Ya da içinde yaşadığınız toplum için sanat nedir? Bir Avrupalı ve bir
Ortadoğulu için sanat nedir? Aradaki farklara dikkat edin. 
3.    Önemlidir ve bir anlamı ifade eder. Sağlık; anlamı
istediğin gibi hareket edebilme, istediğin gibi yiyebilme, … vb gibi.
4.    Değerler pozitiftir ve bu nedenle kişileri motive
eder. Spor yapmak önemlidir. Zira spor yaparak sağlığımı korurum
İnanç nedir?
1.   
Geçmiş veya da
gelecek ile ilgili olup, deneyim ve neden-sonuç ilişkisi içindedir. Dün çok
çalıştığım için başarmıştım, eğer yarın başarmak istiyorsam, yine çok
çalışmalıyım. Bu inancı ya siz oluşturdunuz ya da atalarınızdan size miras
kaldı. Bir kere bunun gerçekleştiğini gördüyseniz, zaten bunu tüm benliğiniz
ile hissediyorsunuzdur. Şu soruyu kendinize sorabilir misiniz? ”Etrafınızda hem
okul yıllarında hem de iş hayatında çok çalışmadan da başarılı olanlar var mı?
Onların farkı nedir?”
2.   
İnançların hepsi
değerler gibi motive etmez. Yıkıcı veya demotive inançlar da (gerekçeler)
vardır. Yeni sorumluluğunu yerine getirmesi için mutlaka çok iyi derecede
yabancı dil bilmesi gerekir. Bu inancı satın alan kişinin öz güveni yetersiz
ise, başarsızlık kaçınılmadır.
 
Bugün, bu yazıyı yazmadan
önce kendimle aşağıdaki diyalogu yaşadım. Not tuttuğum kâğıttan buraya aktarıyorum.
–      
Bu günceleri oluşturmanın benim için değeri
nedir?
o  
Çok önemli
–      
Çok önemli ile ne anlatmak istiyorum?
o  
Paylaşım değerlidir: Paylaşım
–      
Paylaşım arkasında aslında ne var?
o  
Güç
–      
Gücün daha gerisindeki niyetim nedir?
o  
Daha fazla kişiye erişmek: Erişim
–      
Daha fazla kişi ne anlam ifade eder?
o  
Tanınmışlık
–      
Tanınırsan ne olur?
o  
Kişisel tatmine erişirim: Tatmin
–      
Kişisel tatminin daha derinlerinde ne
buluyorsun?
o  
Mutluluk
–      
Mutluluktan bir adım daha ileri gidersen,
orada seni ne bekler?
o  
Huzur
–      
Huzurun hemen arkasından ne gelir?
o  
BEN varım: Varlık
 
Çok basit bir çalışma ile
kendim için gerekli değerleri buldum (kırmızı ile yazılanlar). Bendeki yazma
motivasyonu 9 farklı değerimden kaynaklanmaktadır.
Güncelerimle ilgili
olarak pozitif geri dönüşler aldığım gibi, çok çok az negatif geri dönüşler de
aldım. Negatif geri dönüşlerin arkasında bir ihtiyaç olduğuna inandım. Bunları tespit edip, pozitife çevirmenin yollarını aradım. Aslında her türlü geri bildirimim, beni benden alıp daha ilerilere götüreceğine inandım.
Sizin için önem ifade eden
bir konuyu, benim yaptığım gibi irdeleyip, sizin motivasyon kaynaklarınızı
tespit etmeye ne dersiniz?
Bunun karşılığında size;
MOTİVASYON, İŞİ SAHİPLENME, ADANMIŞLIK, ODAKLANMA, İSTEKLİLİK. DEĞİŞİM vaad ediyorum.
Her türlü soru veya bilgi
edinmek için bana ulaşabilirsiniz.
Güzel bir hafta sonu
geçirmeniz dileğimle
Kemal Basaranoglu